Algemeen
18-01-2007 22:51:31
Stuck
Nou, daar zit je dan, bij een collega in Rotterdam! Na ruim 5 uur reizen van Maas- sluis naar huis, kwam ik niet verder dan Rotterdam. Na een poosje in een warme trein te hebben gehangen, werd steeds duidelijker dat er helemaal niets meer ging rijden vanavond. Voordat ik op één of ander zaaltje op een legerbedje belandt, heb ik toch maar een collega gebeld met de vraag of er nog een plekje op de bank is. Het gekke is dat je gewoonweg niet kunt geloven dat je na je werkdag niet meer thuis kan komen. Om je heen is duidelijk dat een thuisreis geen optie meer is, maar je wilt er niet aan. Maargoed, het zij zo. Morgen maar weer verder zien. Welterusten dan maar. Dag schat, ik zie je morgen... 
Het is bijna volbracht: mijn 40-ste levensjaar. Morgen volgt de belo- ning; dan BEN ik 40 !! Nog even genieten dus vandaag dat ik mij nog "zoveel-dertig" mag noemen, want toegegeven, vanaf morgen klinkt dat toch nét even anders: "Ik ben veertig..." Van een goede vriend die onlangs 40 werd heb ik de gerustelling gekregen dat het geen pijn doet en het leven gewoon door gaat. Nu ben ik eerlijk gezegd ook niet bang om deze grens over te gaan. Het is net als met onze auto:
er staan heel wat kilometers op de teller, maar hij ziet er nog prima uit! En de clichés als "Ach, je bent zo jong als je je voelt" (of zo oud) horen er dan gewoon even bij. Vorig jaar nam ik als