Daar sta je dan, twee uur lang in de rij bij Halfords in Vlaardin- gen. Eerst een rij tot de balie waar je kan bestellen, dan een rij voor de kassa en tenslotte weer een rij om je vuurwerk in ont- vangst te kunnen nemen. Was het de moeite waard? Ja, want ik heb nu een prachtig pakket siervuurwerk uit de Halfords collec- tie. Mijn show zal bestaan uit: de Draakbox 70, zo'n 36 romeinse kaarsen, divers klein grondvuurwerk, sterretjes en bengaals vuur. Mooi toch? Klik op de afbeelding voor mijn totale collectie!

Ruim 10 maanden oud is onze zoon Rik intussen. Hij kruipt al tijden, hij klimt tegen de trap op, hij loopt langs de tafel en langs de kastjes. Ook gebruikt hij de kinderstoel als "baby-rollator" om zich toch min of meer lopend door de kamer te kunnen verplaatsen. Praten en lachen doet hij als geen ander, maar tandjes: ho maar!! Gisteren had zijn moeder plotseling een nieuwe sensatie, toen Rik haar eens lekker in de vinger "beet" iets wat normaal voelt als twee gladde kaken. Maar nu deed dat dus pijn!! Jawel, rechtsonder (voor de kijkers links) komt voorzichtig een tandje naar boven. We kunnen dan ook eindelijk eens samen onze tanden laten zien!

Vandaag waren we in een spontane bui richting Almelo vertrokken. Na het ontdooien van onze wagen konden we op pad. De hele weg dichte mist, waardoor we de meeste tijd met ontstoken mistlicht hebben gereden. Het was gezellig lekker: Kerststol, toastjes, een glaasje port... En ach, wat staan er dan bij opa en oma veel leuke spulletjes op tafeltjes om eens lekker aan te zitten. Gelukkig heeft Rik al aardig door dat je ergens niet aan mag komen als je op tijd "nééeejj" roept. De terugreis verliep een stuk minder mistig, vanaf de veluwe loste de mist op, en hadden we weer ruim uitzicht. We waren alweer op tijd thuis.

Zo, dat waren de Kerstdagen, morgen weer gewoon aan het werk.

Hè, wat vervelend nu, alweer een kerstpakket(je). Moeten we vanmiddag maar poffertjes eten als kerstdiner

Na de Kerstviering van onze kinderen in een plaatselijke kerk, afgelopen woensdag, volgde vandaag het Kerstontbijt in de klas. Ze waren al om 08:00 uur present op school om in het donker hun broodjes eten bij kaarslicht en liedjes. Onze kinderen zijn in Gouda op een Christelijke Basisschool gegaan, terwijl ze in Spijkenisse op een openbare school zaten. Nu ik bij de Kerstviering was, en ze dagelijks allerlei liederen hoor zingen (glóo-hohohohóoo hohohohohóoo hohohohohóoo-ria) moet ik weer denken aan vroeger. Toen zat ík op een Christelijke school en ik vond die tijden altijd heerlijk. Nu zing ik dan ook weer volop met de kinderen mee en ben ik blij dat ze wat meekrijgen van de verhalen uit de Bijbel. Zelf ben ik niet erg bezig met geloof, maar ik ben mijn ouders wel dankbaar dat ze mij die bagage hebben meegegeven. Onze jongens staat het vrij om er later mee te doen wat ze willen. Nu vind ik het een aanvulling in de opvoeding. De kinderen, op Rik na, vieren dit jaar Kerst bij de andere ouder. Het wordt dus stil de komende twee dagen want mijn vrouw moet ook nog werken. Gelukkig zijn we vanaf volgende week vrijdag weer op volle sterkte (6) en dat gaan we samen Oud en Nieuw vieren, plus nog een week vakantie met z'n allen. Daar zie ik heel erg naar uit!

Omdat de oude printer (HP 930C) niet meer helemaal lekker zijn ding deed, werd het tijd voor een nieuwe. Ook omdat we een fantastische afdruk wilden maken voor op de kerstkaarten. Die afbeelding volgt later volgende week op xoox, maar eerst willen we er onze familie mee verrassen. Eenmaal in de stad kom je dan eindelijk een home cinema set tegen zónder zo'n draaiknop aan de voorzijde. De DAV SB-100 lijkt het ons allemaal te kunnen bieden, en we kregen er nog extra korting op ook! De reviews zijn gelukkig ook heel fijn voor dit apparaat.

Gelukkig, je kon het ook al aan de posting hieronder zien, mijn fotocamera is weer gerepareerd. Al met al heeft het zo'n 2,5 week geduurd, viel toch nog mee. Daarom ook nog maar een foto van onze blauwspar, moet ik hem ook nog toevoegen aan de site van Aad Meijer?

Nou, dit zat er dus in mijn kerstpakket:

Al een tijdje geleden ontvingen wij uit Engeland van mijn tante Ans deze adventkalender. Vroeger als kind ont- vingen wij thuis ook altijd zo'n kalen- der en samen met mijn zusje mocht ik iedere dag een luikje openmaken. Volgens mij is dit een typisch Engels "iets" terwijl je intussen hier ook van deze kalenders ziet. Niets is meer bijzonder helaas. Onze kinderen ge- nieten er in ieder geval net zo van als ik vroeger; om en om maken ze een luikje open en het is iedere dag weer even spannend welke afbeelding er nú weer achter tevoorschijn komt.