En dat noemen ze winter? Wat een gezweet onder het 'winter'-gedeelte van mijn 4-seizoenen dekbed

Tijdens de werkzaamheden van de afgelopen twee dagen thuis was het niet mogelijk om de stereo aan te zetten omdat deze ook uit de kamer moest waar we aan het werk waren. Daarom leek het mij een goed idee om de stream van Radio Veronica er maar bij aan te zetten op de computer in de andere kamer. Daarvoor mijn complimenten jongens. Ik geloof dat we in de 8 uur dat wij gisteren geluisterd hebben slechts 1 keer 5 seconden stilte hebben gehad om te re-bufferen, en dat op 96 kbps stereo kwaliteit! Perfect gewoon.

Ja, soms moet je nu eenmaal afscheid nemen van apparaten die ooit tot je verbeelding spraken maar intussen toch wel enigszins zijn verouderd. De bovenstaande overleden apparaten zijn vanmiddag ter aarde besteld bij de gemeentelijke vuilstort. R.I.P.

Vandaag de eerste vrije dag van het nieuwe jaar. Deze dag ga ik gebruiken om de grote schilderklus waar we vorig weekend al mee begonnen waren af te maken. De voorkamer is vandaag aan de beurt. Plafond en muren (2*) sausen dan de balken, kozijnen en deuren schilderen. Kortom we zijn weer zoet tot morgenmiddag. En zo ziet het er hier nu uit, alle spullen van de voorkamer in de achterkamer.

Vandaag sta ik weer eens in een rij bij de plaatselijke super- markt, nabij mijn werk in Vlaardingen. Ik heb een paar plakken jonge kaas, een zak drop en wat chocolade om af te rekenen. Dan staat er een man op leeftijd voor mij, en die neemt werkelijk álle tijd van de wereld om het kassameisje gelukkig nieuwjaar te wensen. De boodschapjes gaan supertraag in een tasje en "ohja, ik kan wel 22 cent passen hoor..." en daar begint een langzaam getel uit de portefuille van "meneer de eenzame bejaarde." Dit was wel een zéér opvallende situatie van een eenzame man die het dagelijkse uitstapje naar de supermarkt als het ultieme contact met de buitenwereld moet beschouwen. Eigenlijk zijn ze allemaal een beetje zijn familie, daar bij die supermarkt; de vakkenvuller, het vleeshoofd, de groete- en fruitdruif, etc. Er zijn dagen dat ik dit triest kan vinden en vol met medelijden dit kan aan-schouwen, MAAR VANDAAG EVEN NIET !! Ik wil afrekenen, terug naar kantoor en ETEN JA!

Kent u dat? Zo'n situatie waarin je ongemerkt en al wandelend een langdurig telefoongesprek voert met je mobieltje. Dat had ik vandaag en de consequenties logen er niet om. Naast het afbrokkelen van je bel-bundel en het leegzuigen van de batterijen, blijkt het ook iets te doen met je arm-spieren. Nu heb ik niet een super hip toestel, maar een koelkast (met hetzelfde aan gewicht) is het ook weer niet. Toen ik na 25 minuten ophing en mijn arm weer in gestrekte positie wilde brengen, lukte dat niet zonder pijn. Rond de binnenkant van mijn elleboog leek het alsof bloedvaten waren vernauwd, spieren waren bekneld en de vingertoppen leken op afgestorven, doch gezwollen worstjes. Oké, ik ben man, en zal hier mogelijk dus wel wát overdrijven, maar ik had écht pijn. Het herstel nam ongeveer de hele middag in beslag en pas nu is het bijna niet meer voelbaar. Mij werd een handsfree setje geadviseerd.

Vandaag een bijzonder drukke dag op the office. Dan wil je nog even je elektronische post bekijken, maar nee: mailserver doet moeilijk. Nouja, deed hij maar moeilijk, hij doet het helemaal niet! Je voelt je dan toch in zekere zin gehandicapt. Helaas dus weinig tijd voor zonvolle blogs vandaag. Ik ga dus maar even uitrusten op onze riante bank, voetjes omhoog.... Zucht...

Cool, onze eerst echte award is binnen!

Vandaag is René druk bezig met klussen in huis. Al eerder liet hij een voorproefje zien van zijn klus-kunsten. Voor zover ik op de hoogte ben, is hij samen met vrouwlief, gisteren al begonnen met voorbereidingen om vandaag het plafond te kunnen schilderen. Veel sterkte daarzo in Almelo. Er moet dan ook nog wel het één en ander aan gebeuren...

Ik ga er vanuit dat we vandaag of morgen nog wel enig bewijsmateriaal terug gaan vinden op xoox. Ben benieuwd!